Cousas que non me gustan do Porriño

Fai 7 anos, O Porriño vivíu un cambio de rumbo político propiaciado naquel entón por unha coalición de investidura integrada polo partido dos Independentes de Porriño liderados por Gonzalo Ordóñez, o Bloque Nacionalista Galego e o Partido Socialista do Porriño, que co seu acto, puxeron fin a 22 anos de goberno do Partido Popular, inaugurando unha nova fase de desenvolvemento a todos os niveis que nos levou a experimentar unha auténtica transformación. Sen dúbida, podemos afirmar que a lexislatura 2003-2007 foi das máis prolíficas en actuacións, obras, e iniciativas a tódolos níveis.

Foron anos de rexurdimento e dun estilo político de gobernar distinto, centrado na procura non sempre atopada, de diálogo, con algunhas excepcións, pero que globalmente considero positivo. E inda que no 2007, non cristalizasen as negociacións BNG-PSOE para reeditar o bipartito e o BNG decidise gobernar só, penso que algunhas cousas se fixeron ben. Pero se tivéramos que valorar esta lexislatura que xa remata, penso que estamos a ver a aparición de cousas que non me gustan na praxe diaria do goberno. Máis alá da lóxica diverxencia entre goberno e oposición, comprensible e desexable, como forma democrática de repartir responsabilidades e obrigas, os estilos de goberno, máis do goberno local, teñen sempre connotacións que poden ser beneficiosas ou perxudiciais para un pobo. Trocar o diálogo póla decisión sen consenso nunca é bó, e penso humildemente, que eso está a acontecer no Porriño. O digo porque debates como o novo PXOM, as políticas sociais, as obras públicas ou mesmo a atención diária do goberno, deben basearse nunha constante posición de diálogo entre o goberno e a oposición, e este non se está a dar. Ofrecín o goberno local o apoio do PSOE para dialogar sobre o novo PXOM e inda non se recibin resposta, ofrecimos diálogo sobre os orzamentos e inda agardamos os do 2009, pedimos que se aprobe xá o convenio colectivo dos traballadores, e levamos 6 anos agardando, ofrecemos diálogo sobre as obras do Plan E de 2010, para que se consensuaran coas parroquias, e me temo que de novo imos recibir silencio deste goberno. Non vale pensar que o goberno sempre ten a razón porque é goberno.

Todos os días, cando volvo do meu traballo, moitos veciños me paran na rúa para dicirme que non se lles atende, que non se fai nin caso das súas necesidades, e iso é algo que non se pode consentir. Se o goberno local necesita axuda, está paralizado ou superado polo seu escaso número, debe pedir axuda. Todos o imos comprender, pero non acudir a maneiras de actuar do pasado, a indiferencia ou mesmo prácticas non desexables na vida local. O intento de expulsión dunha concelleira dunha instalación municipal que visitaba recentemente, para coñecer o seu estado, e algo que non é anecdótico, é unha auténtica falta de respeto político á Corporación que o noso alcalde non debería seguir sen enmendar. E iso é o que me refiro: o goberno local amosa non ten a menor intención de negociar nada con ninguén, instalándose nunha incomprensible autocomplacencia, e agora, ademais, dando unha volta de torca, parece que emprendeu unha batalla contra todo aquel que lle diga que está facendo algo mal. Unha mala maneira de gobernar, dende logo. Advertirá o lector que as miñas verbas, non só en calidade de cidadán, senon como político, poden ser interesadas, pero eu lle digo que apoiei na investidura a este alcalde, e o que digo non é máis que o que sinto. Sinto que se frutre a maneira de gobernar un pobo dende o diálogo e o respeto, que voltemos a prácticas caciquís e a minusvalorar os concelleiros deste pobo, como fai sistemáticamente cada vez que o PSOE fala no pleno, porque eu loitei sempre por rematar con esas prácticas. Porque nós confiamos en vostede no 2003 e no 2007. Porque dendê a sinceridade, lle digo ó goberno que moitas persoas humildes deben ser atendidas sen mirar ás súas ideas ou crenzas. E porque Porriño se merece un goberno forte, dialogante e que esté permanentemente cos oidos e o corazón abertos ós seus cidadáns. Alcalde, así non vamos ben,...

Urbanismo e Sostenibilidade no Porriño: Desafíos ante o novo PXOM

As oportunidades de planificación do noso urbanismo son momentos de especial significancia dentro da historia da construcción do modelo de cidade que se desenvolve ó longo do tempo, e cecáis, a elaboración dos plans xerais de ordenación, sexan o máis claro exemplo desas oportunidades. Desgraciadamente, a nosa historia recente foi máis a historia das oportunidades perdidas que as dunha alianza da cidadania cós poderes públicos para o correcto aproveitamento desas oportunidades de configurar un modelo de cidade con calidade e vida e sostenibilidade. Velahí os dous princípios rectores. Ante a nova reforma do PXOM que o goberno local acaba de adxudicar, a cidadania debe ter voz activa. Se ollamos ó pasado, poderemos ser conscentes da importância capital de non repetir a elaboración dun PXOM como o aprobado pólo PP no 2003, o que temos em vigor, aprobado póla mínima, sen participación cidadã, onde só primaban as alturas e o formigón e a carência absoluta de espacios verdes.

Un PXOM debe ser un instrumento non só de planeamento urbán, senon a cristalización dos desexos cidadás de contar cunha cidade para vivir e poder acceder a unha vivenda digna, facendo que os aproveitamentos urbanísiticos sexan reorientados para beneficio municipal e non de catro especuladores. Saco isto a colación á vista da desastrosa recalificación que o goberno levou adiante, por certo, co apoio de todos os partidos, excepto do PSOE, na parroquia de Cans, a empresa Rojo de Jove S.L. nunhas condici´ns francamente beneficiosas para a empresa e a cambio pouco máis do mínimo que a lei esixe, recalificación que a Xunta de Galicia ven de tumbar, danolle ó PSOE á razón nas nosas críticas. Velahí, outra premisa a ter en conta: o urbanismo é unha ferramenta para o interese público, dentro do normal e mesurado desenvolvemento privado. Non en van, os PXOM contan cun estúdio econômico onde se miden os aproveitamentos que o Concello gaña côa nova ordenación e onde debe invertilos: en adquirir dotacións e espacios públicos e en creación de vivenda.

E o terceiro pilar que esta vez non debemos descuidar, é o da sostenibilidade. Tanto a Lei 9/2007 de Avlación Ambiental Estratéxica, como a Lei 8/2007 de Suelo aprobada pólo Estado, dirixen claramente o novo urbanismo cara os princípios da sostenibilidade Urbana. Recomentacións que a UE está a facer dentro da estratexia de desenvolvemento urbán que deriva dos comprimisos de Kyoto, Alhborg e a Carta de Lisboa. Aviso a navegantes, as “reformiñas” urbanísticas para recalificar non valen nesta nova oportunidade. E así o fará saber o PSOE ó goberno local.

A necesaria creación dun Foro Cidadán para a reforma do PXOM que garanta a transparencia e a participación da cidadanía, a elaboración dun proxecto de cidade para ganar espacios, zonas verdes e xenerar patrimônio municipal do solo e vivenda, e os obxectivos de sostenibilidade e mobolidade sostible, a carón da defensa dos nosos espacios verdes, son os três pilares que os socialistas defenderemos porque son os desafios os que se enfronta o novo PXOM e O Porriño. Da súa correcta xestión dependerá que o novo PXOM sexa unha ferramenta ilusionante, ou un novo Plan para os especuladores.

Lingua e política (1ª Parte): A cuestión galega

Se como decía Jürgen Habermas, unha "situación ideal de diálogo" só pode darse entre dúas persoas que teñan claros uns conceptos básicos aceptados por ambos, este consenso de mínimos podería facerse de igual xeito nunha língua que noutra. Porén, debe entenderse que o vehículo do consenso non radica en peculiaridades lingüísticas, senon na semántica das verbas.

Conven facer esta reflexión agora que nos atopamos na antesala da resolución do contencioso existente no TC sobre o Estatut de Catalunya. Situación que está a xenerar non pouco debate e que pode contribuir á polarización da sociedade arredor da súa resolución.

Estes días pasados, levantaron pó as declaracións do conseller Ernest Maragall (irmán do ex-Presidente da Generalitat), nas que facía referencia a necesidade de que a sociedade catalana se manifestase se tres anos despóis, o TC tumbaba partes do Estatut, como o caso do recollido no Estatut sobre a normalización lingüística.

Mirarse no espello dunha nacionalidade histórica que defende dese xeito a súa língua non deixa a algúns de nós menos que certa sana envidia cando contemplamos os denodados esforzos do Conselleiro de Barbarización da Xunta de Galicia (o señor Vázquez), que se adica dende fai catro meses esforzos, a loitar contra o noso estatuto, volvendo o calcetin da normalización do galego do revés, é dicir, loitando por eliminar o galego.

Este esforzo do PP de ¿Galicia? por desmontar a nosa identidade e lingua queda totalmente reflexada nas declaracións de Mariano Rajoi e ¡do propio presidente da Xunta! que afirmaron estes días que a reforma do Estatuto galego non é unha prioridade. Evidente. Feijoo non agocha nada, non ten medias tintas. É o que se ve e punto. Vontade decidida a rematar co galego e a focalizar a batalla política estes catro anos na cuestión identitaria.

A oposición se atopa agora ante unha perigosa encrucillada: ¿sairá en defensa do galego e do Estatuto? ¿Ou por medo electoral, xirará o centro para desbancar ós electores que fixeron posible a maioría do PP? Velahí a pregunta do millón. A cuestión lingüística, descubriu o PP, é a mellor arma para que non se fale do paro, da pesca, das garderías, etc... E a panacéa política para radicalizar ó BNG e para descabezar ó PSdeG. Focalizar un enemigo supón negar e denegar a outro. E iso en política pode ser fundamental.

O TC atópase por tanto como dicían algúns periodistas esta semana, ante unha resolución complexa: se falla en contra, poden romperse os mecanismos de confianza no avance do Estado das Autonomías. Se falla a favor, malos tempos para o PP pois quedará literalmente "co cú o aire". ¿Que fará entón o señor Feijoo?

Política de comunicación e subvencións da Xunta: O escandaloso apoio da Xunta á La Voz de Galicia.

Hoxe vendo por temas do meu traballo o DOGA destes días, chamoume a atención as subvencións concecidas polo PP ós medios de comunicación galegos. A verdade é que ben pensado, non sorprenden a ningué logo de vista a última campaña electoral

Pero sí chama a atención a escandalosa difeferencia entre medios de comunicación con tirada diaria: La Voz de Galicia (996.000 euros), Faro de Vigo (397.000 euros) e Xornal de Galicia (1.700 euros).

A cantidade sería non só reflexo dun claro favoritismo, se non fose gravísima a diferencia que existe entre La Voz e Xornal de Galicia. Estamos ante un goberno que claramente discrimina os medios de comunicación....

Parece que Feijoo quere implantar un sistema que tenda a eliminar calquer atisbo de independencia do poder da Xunta. Nada novo para os que nos lembramos da era Fraga...

Entrevista en Xornal de Galicia

O pasado Domíngo, o Xornal de Galicia publicou unha entrevista que me fixeron a semana pasada sobre a Rede Galeguista do PSdeG. Agardo que o medio ó que agradezo (igual que a A Nosta Terra) a súa sensibilidade coa nosa iniciativa, sexa unha maneira de irlle dando novos pulos á Rede.

Deixovos a entrevista

16-08-2009 Iván Vaqueiro: “O nacionalismo é un afluente dun río máis amplo que se chama galeguismo”

Entrevista de Xornal de Galicia ó portavoz do grupo socialista do Concello de Porriño Iván Vaqueiro (Porriño, 1977) é un dos máis precoces cargos públicos do PSdeG. Secretario de Organización do partido na súa vila con 19 anos, tenente de alcalde con 24 e candidato ó Senado con 26, é agora o “coordinador” da recén creada Rede Galeguista do PSdeG.

-¿Como xurdiu a idea da rede e cal é o obxectivo?

-O primeiro que quero deixar claro é que isto non é unha corrente, nin un grupo alternativo, nin un grupo de presión. Eu son o coordinador, pero somos un grupo de persoas que é moito máis que a miña opinión. Despois do congreso do PSdeG, tras a derrota electoral, chegamos á conclusión de que tiñamos que recuperar o compoñente máis galeguista do partido. Cando estás na oposición tes máis tempo para poder reconstruír o teu discurso. Dentro desa reconstrución do discurso pensamos que temos que recuperar a nosa alma política como PSdeG. Temos moitísimos referentes dentro do partido no pasado. Se te vas á República tes a Xaime Quintanilla, logo na ditadura a figuras como Ramón Piñeiro ou Celso Emilio Ferreiro. Hai moitos referentes dentro do discurso do PSdeG que o levaron ao comezo da democracia a ser a forza que máis pelexou porque o Estatuto fose de primeira. Cremos que temos que recuperar eses referentes.

-¿O modelo é Cataluña e o PSC?

-O PSC é un referente porque ese modelo xa o tiña desde o seu inicio, como partido federado ao PSOE. Ten a súa propia vida orgánica e ten moita autonomía. En Galicia, a “pena” histórica foi que o PSG de Beiras non chegara tamén a conformarse como PSG-PSOE. Pero foron persoas saídas del os que, no PSdeG, defenderon o peso de Galicia na negociación estatutaria. Neste momento, creo que é moi positivo que Pachi Vázquez dixese que o Estatuto ten que ser a prioridade do PSdeG. A idea que temos é, a partir de setembro, ter unha reunión coa executiva e co propio Pachi Vázquez para presentarlle este proxecto e constituír o que nos damos en chamar o Cesga, Centro de Estudos Socialistas de Galicia. Estamos traballando xa nos seus estatutos e tería como obxectivo recompilar todo o que ten relación coa nosa historia política e co noso discurso galeguista, e xerar estudos e discurso político sobre a realidade galega. Queremos que sexa un think tank sobre o galeguismo.

-Feijóo di que eles tamén son galeguistas, o BNG dubida do galeguismo dos outros e vostedes piden que non se deturpe a mensaxe do galeguismo “a través da apropiación ideolóxica e partidista”. ¿Como se conxuga todo isto?

-Convén facer un pouco de historia. Cando a ditadura, a Galicia do interior, con Ramón Piñeiro, deseñou unha estratexia culturalista, transversal, na que se situaba a defensa de Galicia por riba das diferencias ideolóxicas. Con iso conseguiron tinxir de galeguismo ás diferentes forzas políticas que se ían creando cara a transición democrática. O galeguismo, tal e como o entendemos nos, é unha cuestión ampla, na que o nacionalismo é un afluente dun río máis amplo que se chama galeguismo. Pero non todo é galeguismo. O rexionalismo oportunista do PP é incongruente. Para nós o galego é a lingua oficial de Galicia, e o castelán a cooficial. Non se pode presentar unha ofrenda no Panteón dos Galegos Ilustres pola mañá e pola tarde dedicarse a cargarse o galego.

-O manifesto fundacional di que un dos obxectivos da rede é “poñerse en pé fronte o actual proceso de ruptura do consenso social”. ¿Como?

-O primeiro é ter un consenso sobre o modelo que queremos. O problema de levar isto á batalla política é que ao final pódese radicalizar a sociedade, cousa que sería o máis duro para a lingua como tal. A lingua galega, como todas as linguas, non ten pes nin mans, por iso necesita alguén que a defenda. E nós temos un compromiso claro coa lingua, o fai o noso secretario xeral e estamos participando en todos os aspectos que nos solicitan para defender a lingua, estamos en todas as plataformas que se están creando en defensa da lingua. O conflito é unha cuestión interesada por sectores do PP, que queren converter a batalla política nunha batalla lingüística, para radicalizar á sociedade e centrar a tensión política os próximos catro anos. Como se os problemas non fosen o decreto eólico, ou o lácteo, ou a pesca.

-O manifesto avoga polo “transvase xeracional” das ideas galeguistas. Confía na implicación política dos máis novos? ¿Que hai do desencanto coa política?

-Cando empezamos coa rede démonos de conta de que hai moita xente nova. Eu o vivín na universidade. Os anos 90 son os anos do crecemento do BNG, había una efervescencia nacionalista, con líderes como Beiras que no seu momento arrastraban á xente nova. Pero os factores claves do cambio foron o Prestige e a guerra, que fixeron que a xente nova se volvese a acercar ao PSOE. A figura de Zapatero atraeu a moita xente. E tamén é certo que coa chegada de Touriño cambiou o enfoque sobre estes temas, timidamente Touriño vai introducindo elementos galeguistas ata chegar ao último congreso ordinario, o ano pasado.

-¿É reivindicable agora mesmo a figura de Touriño?

-Creo que a labor do bipartito se verá co tempo. Agora estamos aínda na fase de volta á oposición, está todo demasiado recente. Creo que se fixo un traballo bo nos catro anos. Fíxose un traballo moi bo pero non se explicou ben todo o que se fixo. E seguro que tamén existiron moitos desequilibrios entre o PSdeG e o BNG, o cal non creo que deba pór en dúbida o modelo das coalicións, que creo que é positivo.

-A base da rede está en internet, a través do Facebook e do seu blog personal. ¿Vai máis alá?

-A idea que temos de rede é que non queremos que pase de ser un movemento informal ata que non teñamos, digamos, a autorización da propia executiva galega de que o que estamos facendo está ben. Este é un proxecto para repotenciar o PSdeG. Eu mesmo avalei a Pachi Vázquez no congreso e creo que é un bo secretario xeral.

-Teñen máis de 130 membros, entre eles Damián Villalaín ou Iván Puentes, pero a maioría son da segunda liña e predominan os máis novos. ¿Non hai galeguistas entre os socialistas que ocupan cargos públicos?

-Si os hai. Tivemos conversas con xente con máis peso (cita varios nomes de relevancia, pero pide que non se fagan públicos aínda). A nosa idea é que as xeracións máis novas se vaian interesando, porque é un valor de futuro, e que a dirección do partido, estea quen estea, teña este tipo de sensibilidades. Queremos ser transversais no futuro de xeito que calquera secretario xeral de calquera executiva asuma estes principios, pero entendendo que o PSOE é un partido con varias sensibilidades internas, e ao mellor hai xente á que non lle gusta tanto este tema porque teñan unha concepción do Estado distintas. Por iso eleximos a rede, porque somos máis informais pero ao tempo tamén máis áxiles.

http://www.xornal.com/artigo/2009/08/16/politica/ivan-vaqueiro-nacionalismo-afluente-dun-rio-mais-amplo-chama-galeguismo/2009081521350097537.html

Manifesto fundacional da Rede de Galeguistas no PSdeG

"GALICIA DE TODOS. GALICIA PARA TODOS."

O O galeguismo representa o compromiso co proxecto colectivo, de integración e solidariedade, de xustiza e fraternidade, que é unha Galicia de todos e para todos. Dende os seu primeiro camiñar, o deber democrático cunha Galicia cidadán, igual en dereitos e inalienable en liberdades, constituíu o cerne do seu discurso e acción cívicas. O cosmopolitismo e a universalidade son o principal produto do seu legado, da súa vontade inquebrantable por abrir as portas de Galicia ao mundo, manifestada na construción do ser a partir do estar, e do ter a partir do compartir.

Combater o intento de deturpar a mensaxe do galeguismo a través da apropiación ideolóxica e partidista dunha herdanza que é de todos e dunha condición que a toda a cidadanía de Galicia lle pertence, supón o meirande reto do ideario galeguista desde a súa construción primixenia no séc. XIX. As bandeiras ideolóxicas e os personalismos desmedidos que, en base a lexitimidades autoatribuídas, pretenden dar carpetazo á herdanza de compromiso con Galicia a través do diálogo e o consenso, precisan encontrar fronte a súa mesquindade o peso dos feitos e as verdades. Por enriba de discursos ocos e palabras baleiras, son a autoridade moral e a responsabilidade ética demostrada co feito e co vivido, os únicos que, nestes momentos de dificultade, poden poñer en valor a indiscutible vixencia e incalculable valor do patrimonio galeguista. Os progresistas galegos somos parte inseparable dese ideario. Xaime Quintanilla, Ramón Piñeiro, Celso Emilio Ferreiro ou Carlos Casares, amais de tantas outras compañeiras e compañeiros, teñen defendido, cos brazos abertos e o corazón limpo, a necesidade dunha Galicia aberta a quen a queira vivir e compartir. Un País libre de freos insidiosos e barreiras infranqueables. A lección que a todos nos deron, e que aínda lembramos co honor e o respecto debido de quen nos consideramos fillos seus (de ideario e sentimento), debe seguir conservando a súa vitalidade. Non podemos permanecer impasibles ante os intentos de facer do galeguismo e da defensa de Galicia unha arma arreboladiza e unha etiqueta negativa que divida e confronte á sociedade. O galeguismo fixo bandeira da reconciliación e a concordia, e é agora o momento de recordar a lealdade democrática da súa contribución e o seu labor.

Este contexto de dificultade é o momento, ademais, de renovar os azos no impulso xeracional da mensaxe galeguista. Aqueles que, con valor e sacrificio, enarboraron esa mensaxe no difícil proceso autonómico e democrático, teñen nas súas mans o testemuño dun legado que as xeracións máis novas están preparadas para recoller e portar cara ao futuro. Un transvase xeracional que debe afrontarse, en coherencia coa lección aprendida, coa máxima humildade e espírito de colaboración, e coa consciencia de que aínda queda moito por aprender e moito por facer no obxectivo de dotarlle ao facho galeguista dun novo lustre nun novo tempo.

As bases de Galicia están precisadas dun importante e decidido anovamento, os tempos chegados así nolo esixen. O galeguismo non pode consentir nin ser relegado nin autolimitarse no cumprimento do seu deber: o de aportar ideas, iniciativas e propostas fundamentais para continuarmos a construír un país democrático, social e libre. A contribución do galeguismo progresista desenvolveu un papel fundamental na construción do actual marco institucional de convivencia, e así debe seguir sendo tanto actualmente como no futuro. A unión do galeguismo progresista é fundamental, unha vez máis, para o cumprimento dunha responsabilidade e un deber tan inminente como inaprazable.

A Rede de Galeguistas do PSdeG-PSOE constitúese hoxe, polo tanto, para render sentido tributo ao traballo desenvolvido, e para poñerse en pé fronte o actual proceso de intolerable desprezo e ruptura de facto co consenso social conseguido; que a maledicencia de bloques ideolóxicos e personalismos desmedidos buscan dinamitar a toda costa só en aras dun inadmisible beneficio político.

O galeguismo progresista asume o deber de rexeitar as etiquetas exclusivistas e o desleixo do patrimonio de todas e todos os galegos. Ademais, unímonos no cumprimento da leal responsabilidade que supón o construír e contribuír con novas ideas e propostas aos tempos de dificultade que Galicia afronta. Un País cun futuro mellor, de todos e para todos, sen límites nin exclusións. Estes son os nosos obxectivos, e á súa consecución nos entregamos.

Galicia somos todos e a todos nos pertence. O galeguismo progresista empeza hoxe a expandir esta mensaxe e a traballar porque endexamais deixe de ser unha realidade.

Santiago de Compostela, 18 de Xullo de 2009

A Rede de Galeguistas no PSdeG

Fai uns días cavilando sobre Ramón Piñeiro, dinme conta que o noso partido ten un fantástico capital político pero as veces denota certo esquecemento ós nosos referentes históricos do socialismos galeguista. Tamén son dos que pensa (cada ano que me fago máis vello, máis), que as veces parece que neste partido demos por perdida a batalla cultural e lingüística como si non fora moito con nós.

Por elo decidin, falando con algúns compañeiros, poñer en marcha o proxecto Rede de Galeguistas no PSdeG creando un grupo na rede social que teño, o Facebok. E ante a miña sorpresa, nun só día recibín moitísismos apoios de persoas con moita traxectoria que nos animaron a seguir co proxecto, e a darlle forma.

É por elo que nos atopamos no segundo día dende a creación do grupo, ás 19:15 horas, con máis de 50 seguidores, e inda non sabemos a canto imos chegar.

É dende logo, unhá fonda ledicia comprobar isto. Penso que no PSdeG, como todos os partidos existen moitísimas persoas cunha forte sensibilidade galeguista. Se podemos canalizar esa forza na defensa do que Galicia nos demanda, saindo a rúa polos nosos traballadores, defendendo sen complexos a língua galega, a nosa cultura, as nosas xentes, o PSdeG dará un paso de xigante.

¿Quen teme ó galeguismo socialista? Nuñez Feijoo e o seu anti-galeguista Conselleiro de Barbarización, Xesus Vázquez, o do apartheid lingüísitico.

Agardo que a Rede sirva para sumar esforzos dende o amor a Galicia, a nosa defensa dos valores progresistas e a nosa identidade.